Ən böyük uğur — arzularının arasında Allahı unutmamaqdır

İnsan qəribə varlıqdır. Bəzən bir arzunun arxasınca elə düşür ki, sanki həyatın bütün qapıları həmin arzunun açarından asılıdır. Gecə onu düşünür, səhər onunla oyanır, gün ərzində ona çatmağın yollarını axtarır. Öz-özünə deyir: “Kaş buna nail olaydım... Milyon belə borcum olsa, vecimə olmazdı.”

Amma həyatın bir qəribə tərəfi var: insan çox vaxt istədiyi ilə ehtiyac duyduğu arasındakı fərqi yalnız zaman keçdikdən sonra anlayır.

Bu gün bütün varlığımızla istədiyimiz bir şeyə sabah sahib olsaydıq, bəlkə də onun bizim üçün heç də xeyirli olmadığını görərdik. Bəlkə də arxasınca illərlə qaçdığımız qapının arxasında axtardığımız xoşbəxtlik yox, daha böyük bir imtahan dayanırmış.

Biz isə bunu bilmirik.

Çünki insan bu günün içindən baxır. Allah isə dünəni, bu günü və sabahı birlikdə bilir.

Biz yolun yalnız qarşıdakı bir neçə addımını görürük. O isə yolun hara apardığını bilir.

Elə buna görə də bəzən etdiyimiz dua gecikir.

İnsan isə gecikən duanı qəbul olunmayan dua zənn edir.

Sonra ürəyində suallar başlayır:

“Bəs niyə olmadı?”

“Mən nəyi səhv etdim?”

“Niyə başqalarına qismət oldu, mənə olmadı?”

“Görəsən, mən uğursuz insanam?”

Bəzən bir arzuya çata bilməmək insanın gözündə öz dəyərini də azaldır. Bir uğursuzluq digərinin ardınca gəlir, insan əvvəlki məğlubiyyətin ağrısını növbəti hadisəyə daşıyır. Getdikcə özünə olan inamını itirir.

Halbuki hər bağlanan qapı uğursuzluq deyil.

Bəzən bağlanan qapı *qorunmaqdır.*

Bəzən gecikən cavab *hazırlanmaqdır.*

Bəzən əldən çıxan fürsət *daha böyük bir zərərin qarşısının alınmasıdır.*

Bəzən isə Allah insanın istədiyini yox, onun üçün daha xeyirli olanı yazır.

Biz bunu həmin anda anlaya bilmirik.

Çünki insanın səbri hadisənin içində yox, hadisədən sonra mənanı görəndə sınanır.

---

İnsan dua edəndə çox vaxt Allahdan öz istədiyini istəyir.

“İlahi, bunu mənə ver.”

“İlahi, bu qapını aç.”

“İlahi, bu arzuma çatdır.”

Amma bəlkə duanın daha gözəl forması belədir:

*“İlahi, mən istəyirəm, Sən isə bilirsən. Mənə istədiyimi deyil, haqqımda xeyirli olanı nəsib et.”*

Çünki biz bəzən bir neməti istəyərkən onun gətirəcəyi məsuliyyəti düşünmürük.

Pul istəyirik, amma pulun insanı dəyişdirə biləcəyini düşünmürük.

Məqam istəyirik, amma məqamın gətirəcəyi imtahanı hesaba almırıq.

Bir insan istəyirik, amma onunla birlikdə gələcək illərin ağrısını görmürük.

Bir qapının açılmasını istəyirik, amma o qapıdan keçəndən sonra hansı yola düşəcəyimizi bilmirik.

Allah isə bilir.

Ona görə də hər “yox” cavabı rədd edilmək deyil.

Bəzən “yox” deyilməsi insanın qorunmasıdır.

---

Bir uşağı düşünək.

Uşaq əlini atəşə uzadıb onu istəyir. O, atəşin yalnız işığını görür. Valideyn isə onun yandıracağını bilir. Uşaq ağlayır, çünki istədiyi ona verilmir.

Uşaq üçün bu, məhrumiyyətdir.

Valideyn üçün isə qorumaqdır.

İnsanla Allah arasındakı münasibətdə də bəzən belə bir sirr var. Biz bir şeyi istəyirik, amma onun bizim üçün nə gətirəcəyini bilmirik. Allah isə bizim görmədiyimizi görür.

Ona görə insanın duasına bir az da təvəkkül qarışmalıdır.

Dua et.

Çalış.

Səbəblərdən yapış.

Qapıları döy.

Amma nəticəni özünə məcbur etmə.

Çünki insanın vəzifəsi toxumu torpağa əkməkdir. Torpağın altında toxumun necə cücərdiyini isə gözlə görmür. O, yalnız səbir edir və vaxtını gözləyir.

Hər şeyin öz vaxtı olduğu kimi, duanın da bir zamanı var.

---

Bəzən insan deyir:

“Bu istəyim həyata keçsəydi, bütün dərdlərim bitərdi.”

Amma heç bir insanın dərdi yalnız bir arzu ilə bitmir.

Çünki həyatın özü imtahandır.

Bir dərd bitir, başqa biri başlayır.

Bir arzu həyata keçir, ardınca başqa bir arzu yaranır.

İnsan sahib olduqlarına alışır, sonra sahib olmadıqlarını düşünməyə başlayır.

Beləcə, insanın əsl imtahanı istədiyinə çatmaq yox, çatmadığı halda da içindəki ümidi öldürməməkdir.

Əsl güc budur.

Çünki insanın əlindən çox şey alına bilər, amma ümidini öz əli ilə öldürməməlidir.

Bəzən insanın qarşısında heç bir yol görünmür. Elə bilir ki, həyat bitib, bütün qapılar bağlanıb. Halbuki həyatın ən gözəl dönüşləri çox vaxt insanın “artıq heç nə olmayacaq” dediyi yerdən başlayır.

Bu gün səni ağladan bir hadisənin sabah hansı xeyrə çevriləcəyini bilmirsən.

Bu gün itirdiyin bir şeyin səni sabah hansı bəladan qoruduğunu bilmirsən.

Bu gün gecikən bir arzunun səni hansı yanlış seçimdən uzaqlaşdırdığını bilmirsən.

Ona görə də insan həyatında baş verən hər hadisəyə yalnız bu günün gözü ilə hökm verməməlidir.

Bəzi hadisələrin mənası illər sonra açılır.

---

İnsanın ən böyük səhvlərindən biri də özünü başqaları ilə müqayisə etməsidir.

Birinin qapısı açılır, səninkisi açılmır.

Birinin işi düzəlir, sənin işin düzəlmir.

Birinin arzusu gerçəkləşir, sən illərdir eyni arzunun yolunu gözləyirsən.

Sonra düşünürsən ki, deməli, Allah onu məndən üstün tutdu.

Xeyr.

Hər insanın qisməti öz yolundadır.

Bir ağac yazda çiçək açır, digəri bir qədər gec. Gec açan ağaca baxıb “sən qurumusan” demək olarmı?

Xeyr.

Bəlkə onun zamanı hələ gəlməyib.

İnsan da belədir.

Gecikmək məğlub olmaq deyil.

Bəzən gecikmək yetişməkdir.

Bəzən gözləmək insanın içində elə bir səbir yaradır ki, arzusuna çatanda onu itirməməyin yolunu bilir.

---

İlahi, bizə arzularımızın əsiri olmağı yox, Sənin hikmətinə sığınmağı öyrət.

Biz bir şeyi çox istəyəndə onun bizim üçün xeyirli olub-olmadığını bilməyə bilərik. Ona görə də duamız yalnız istəkdən ibarət olmasın.

Dua həm də təslimiyyət olsun.

De:

“Ya Rəbb, mən istəyirəm, Sən bilirsən. Mən görürəm, Sən görürsən. Mən tələsirəm, Sən zamanı bilirsən. Mənim üçün xeyirli olanı mənə xeyirli vaxtda nəsib et.”

Çünki insanın istədiyi hər şey onun qisməti deyil.

Bəzən qismətimizdən keçən bir arzu bizi Allaha yaxınlaşdırmaq üçün gəlir, amma onun özü bizə verilməyə bilər.

Bəzən bir arzuya çatmamaq insanı dua etməyə məcbur edir.

Bəzən bir qapının bağlanması insanı doğru qapının qarşısına gətirir.

Bəzən insanın “itirdim” dediyi şey, əslində, Allahın onu qorumaq üçün əlindən aldığı bir yük olur.

---

Ona görə, ey insan...

Bir arzun gecikibsə, özünü uğursuz elan etmə.

Bir qapı üzünə bağlanıbsa, bütün qapıların bağlı olduğunu düşünmə.

Bir duan hələ cavabsız qalıbsa, Allahın səni eşitmədiyini zənn etmə.

Bəlkə də cavab gəlir, sadəcə sən onun hansı formada gələcəyini bilmirsən.

Bəlkə də Allah sənə “gözlə” deyir.

Bəlkə də “hazır deyilsən” deyir.

Bəlkə də “bundan daha xeyirlisini hazırlayıram” deyir.

Bəlkə də sənin “gecikdi” dediyin şey, əslində, tam vaxtında gəlmək üçün gözləyir.

İnsan bunu dərk etdiyi gün uğursuzluqlarına da başqa gözlə baxmağa başlayır.

Çünki anlayır ki, həyat yalnız qazandıqlarından ibarət deyil.

Bəzən itirdiklərin də səni formalaşdırır.

Bəzən çatmadıqların səni böyüdür.

Bəzən gözlədiklərin səni səbirli edir.

Bəzən ağrıların səni insan edir.

Və bəzən bir arzunun gecikməsi səni öz arzundan daha böyük bir həqiqətə çatdırır:

Allahın yazdığı, insanın istədiyindən daha xeyirli ola bilər.

Elə isə...

İlahi, qəbul etdiyin dualarımızı xeyirli vaxtda bizə nəsib et.

Bizə elə nemət ver ki, nemət bizi Səndən uzaqlaşdırmasın.

Elə ruzi ver ki, ruzinin içində bərəkət olsun.

Elə qapı aç ki, arxasından xeyir gəlsin.

Elə arzu ver ki, bizi günaha yox, şükürə aparsın.

Və ən əsası...

Bizə istədiyimizə çatmadığımız günlərdə də Sənə olan inamımızı itirməməyi nəsib et.

Çünki insanın ən böyük uğuru hər arzusuna çatmaq deyil.

Ən böyük uğur — arzularının arasında Allahı unutmamaqdır.

Bəhram Bilaloğlu

Həmçinin oxuyun

Azərbaycanda sabiq nazir vəfat etdi - Son dəqiqə

Valid Əhmədov saxlanılıb

İş axtaranların NƏZƏRİNƏ – Vakansiya 

13 sentyabrda hava necə olacaq?